Od redakcji strony: ten tekst jest z gry. W Basketballerze po każdym meczu wychodzi „Echo Hali”, a na jej drugiej stronie pisze red. Wacław Szpalta; od tego tygodnia w karierze czeka saga o parabanku „Kasa Pewna” i to jest felieton, który ją zamyka. Przedrukowujemy w całości, z termosem.

Z trybuny prasowej: Kasa Pewna, kasa niczyja

Na tablicy LED za koszem od miesiąca świeci nowy sponsor: KASA PEWNA, 40% ROCZNIE. Zapytałem przedstawiciela, czy na pewno rocznie. Odpowiedział: „co najmniej”. Miał marynarkę z poduszkami, ulotkę ze zdjęciem sejfu i uśmiech, który nie gasł nawet wtedy, gdy mówił o drobnym druku. O drobnym druku mówił krótko.

Za moich czasów było tak samo. W 1996 roku do hali przyjechał człowiek w takiej samej marynarce, tylko sejf na ulotce był mniejszy: stał na biurku i mieścił się w kadrze razem z fikusem. Obiecywał trzydzieści procent, bo ceny też były niższe. Wpłaciłem wtedy stówę na próbę. Próba trwa do dziś.

Tym razem wpłacił prezes, wpłacił kapitan i wpłacił sponsor, razem z komisem. „Interes życia”, powiedział mi w bufecie, z telefonem przy uchu. Odsetki przychodziły co miesiąc, gotówką, przez okienko w kiosku, w kopercie z logo. Zgadzały się co do złotówki. W naszym mieście co do złotówki zgadzają się tylko odsetki z parabanku. Pensje nigdy.

Potem „Echo Hali” wydrukowało całą stronę reklamy: sejf, czterdzieści procent i zdjęcie prezesa klubu z książeczką. Redakcja podziękowała za wsparcie i nie skomentowała. Ja komentuję, bo mnie płacą od wiersza, nie od sejfu. Drobny druk na dole strony miał dwa zdania: „Zysk nie jest gwarantowany” i „Siedziba: skrytka pocztowa”. Przeczytałem je przez lupę, którą od 1987 roku noszę do tabel. Innych czytelników tych dwóch zdań do dziś nie znalazłem.

W zeszłym tygodniu okienko w kiosku zamknięto, a na szybie zawisła kartka „Urlop”. Prezes Kasy Pewnej jest w Argentynie, razem z sejfem ze zdjęcia. Reklama jeszcze wisi na słupie przy hali, obok ogłoszenia o zaginionym kocie. Kot się znalazł. Sejf nie. Na policji leży stos książeczek z pieczątką, a protokół ma dwie strony i stempel „sprawa w toku”.

Kibice zrobili swoje. Jarek powiesił pod siedzibą transparent „ODDAJCIE KASĘ”. Siedziba to skrytka pocztowa, więc transparent wisi na poczcie, a listonosz zrobił zdjęcie. Sponsor klubu, pan Zbyszek, liczy straty na telefonie wielkości cegły i zapowiada, że odbije na elektrykach. Kapitan siedzi w szatni z pustą książeczką i oranżadą bez logo. W szatni nikt już nie wymawia słowa „pewna”.

Szukałem w mieście kogoś, kto nie wpłacił. Siebie nie liczę: od 1996 roku nie mam z czego, a poza tym płacą mi od wiersza, nie od procentu. Znalazłem jedną osobę. Była w hali, z mopem, o 20:55. Zapytałem, gdzie trzyma oszczędności. Odpowiedziała jednym zdaniem, które powinno świecić na tablicy LED zamiast tamtego: „Pieniądze trzymam w kitlu”. Kitel ma dwie kieszenie i trzydzieści lat. Z kitla jeszcze nikt nie wyjechał do Argentyny. Potem zgasiła światło, bo była 21:00. Resztę dopisałem po ciemku, od wiersza.

red. Wacław Szpalta. O koszu pisze od 1987 roku. Płacą mu od wiersza.

Jak to wygląda w grze

Saga „Kasa Pewna” czeka w karierze na chwilę, kiedy na koncie uzbiera się trochę pieniędzy. Co zrobisz z ulotką, zależy tylko od Ciebie, a felieton red. Szpalty na końcu nie zawsze wygląda tak samo. Red. Szpalta znalazł w mieście jedną osobę, która nie wpłaciła. Drugiej szuka do dziś. Sprawdź, czy to nie Ty.

Zagraj i sprawdź, czy przeczytasz drobny druk. Na telefonie i komputerze, bez konta, teraz za darmo.

Felietony z „Echa Hali” będą tu wracać. Żeby żadnego nie przegapić, jest Prenumerata Echa Hali. Jej drobny druk ma jedno zdanie: można się wypisać w każdej chwili.

Basketballer to pikselowa kariera koszykarza w polskich realiach. Gra się na telefonie i komputerze, bez instalowania i bez zakładania konta, teraz za darmo. Drzwi hali są otwarte od 2 października. Ten wpis jest dla tych, którzy stoją jeszcze w progu i pytają, co to właściwie jest.

Skąd pomysł

Z lat 90. Z meczu nagranego na kasetę VHS po weselu kuzynki, więc po ostatniej akcji leciał walc. Z busa na 600 km i z hali, w której w lutym jest dwanaście stopni. Z prezesa, który pensje wypłaca „od jutra”. Wtedy od jutra było wszystko: nowa hala, sponsor, pieniądze. Prezes w grze mówi tak samo.

Druga połowa pomysłu to gry. Tekstowe symulatory kariery, jak Polski Piłkarz Simulator od Tetrycy, w których o własnym meczu się czytało: kontrakt, trening, mecz w kilku zdaniach i gazeta nazajutrz. Footballer of the Year z 1986 roku, gdzie w ważnych chwilach ster oddawano w ręce gracza. I Sensible World of Soccer, czyli SWOS: mały pikselowy zawodnik widziany z góry, piłka, która słucha palca, i mecz, który da się rozegrać w pięć minut na kanapie. Basketballer łączy wszystko troje: kariera jest opowieścią jak u Tetrycy, rzut w ostatniej sekundzie jest Twój jak w Footballerze, a boisko wygląda jak u SWOS-a, tylko z koszem.

Jak się gra

Kariera zaczyna się od automatycznej sekretarki. Prezesi klubów II ligi nagrywają oferty i kończą „Proszę oddzwonić. Piiip”. W gabinecie podpisuje się kontrakt, a przycisk „Show me the money!” daje odpowiedź, którą znasz z pierwszego akapitu. Ligi są trzy, a między nimi awanse, spadki i play-offy. Jak wysoko zajdziesz, sprawdzisz na parkiecie.

Potem jest sezon, a w sezonie:

• Mecz w telewizorze z lat 90. Transmisję prowadzi Czesław Fonia, z jedną kamerą i fikusem w studiu. Pilot leży obok. Gdy trener wpuszcza Cię na parkiet, kamera najeżdża na akcję i od tej chwili grasz samodzielnie.
• Akcje w Twoich rękach. Rzut z dystansu, osobiste, przy których celownik drży w rytm serca, wejście pod kosz, wsad, blok, zbiórka. Akcja trwa chwilę i od niej zależy, co napiszą nazajutrz.
• „Echo Hali” z oceną od 1 do 10. Gazeta wychodzi po każdym meczu. Po słabym: „Jedynka, bo w skali nie ma zera”. Po wielkim: „Nakład wyczerpany, mama wykupiła kiosk”.
• Zdarzenia tygodnia. Bus z kierowcą, który zna skrót. Kibic Jarek z bębnem i puszką po ogórkach na nowy bus. Sponsor, pan Zbyszek, z propozycją „lepszą niż w banku”. Każdy wybór ma skutek, a jaki, przekonasz się dopiero w grze.
• Trening z Mieciem. Trener stoi przy linii, komentuje każdy rzut i zapisuje pudła ołówkiem, bo da się zmazać. Pochwały wydziela przy okrągłych liczbach, nigdy wprost.
• Album sezonu i kronika. Po sezonie pieczątka z wynikiem, polaroidy z meczów wartych zapamiętania i dziennik. Po karierze kronika, a w niej odpowiedź na pytanie, na co starczyło konto. Co tam wyczytasz, zależy od Ciebie.

Kto to robi

Jedna osoba. Reszta zespołu jest zmyślona i mieszka w grze: trener Miecio z zeszytem, pani Krysia z mopem, która o 21:00 gasi światło, piłka czy nie piłka, kibic Jarek z karnetem od 1998 roku, sponsor pan Zbyszek z telefonem wielkości cegły i red. Wacław Szpalta z „Echa Hali”, który o koszu pisze od 1987 roku. Ten blog podpisuje redakcja „Echa Hali”, bo ktoś musi.

Czego w grze nie ma

Prawdziwych klubów, lig, nazwisk i herbów. Miasta są prawdziwe, drużyny zmyślone i ludzie w nich też. Dzięki temu żadna prawdziwa drużyna nie musi się tłumaczyć z busa, który ma 23 lata. Sytuacje są za to z życia: zimna hala w lutym, derby, konferencja po porażce. Kto kibicował w małej hali, pozna wszystko.

Nie ma też konta, hasła, instalowania ani opłat. Kariera zapisuje się na urządzeniu, na którym grasz, więc telefon z karierą w Superlidze warto trzymać z dala od kałuż.

Co dalej

Gra działa cała od pierwszej oferty po kronikę kariery i co tydzień dostaje poprawki. Jesienią ma iść do sklepów jako aplikacja na Androida i iPhone'a. Dat nie podajemy: w grze od obietnic jest prezes. Na blogu będzie o tym, co powstaje, o liczbach z hali i czasem przedruk z „Echa Hali”, bo red. Szpalta w jednym poście się nie mieści.

Zapraszamy do hali

Drzwi są otwarte: graj w Basketballera. Na telefonie, na komputerze, w przerwie na kawę albo w busie, jeśli kierowca zna skrót.

Ważne nowości z gry przychodzą mailem: to Prenumerata Echa Hali. Piszemy rzadko, jak dziecko z kolonii i nie prosimy o kieszonkowe. A jeśli parkiet gdzieś skrzypi, napisz na trener@basketballer.pro. Czytamy wszystko.